قبلش دوست داشتم یه خورده در مورد فرهاد و شیرین و خسرو براتون بنویسم

نخستین بار گفتمش کز کجایی؟           بگفت از دار ملک آشنایی

بگفت آن جا به صنعت در چه کوشند؟           بگفت انده خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشی در ادب نیستب           گفت از عشق بازان این عجب نیست

بگفتا عشق شیرین بر تو چون است؟            بگفت از جان شیرینم فزون است

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک؟            بگفت آن گه که باشم خفته در خاک

بگفتا گر خرامی در سرایش؟            بگفت اندازم این سر زیر پاش

بگفتا گر کند چشم تو را ریش؟            بگفت این چشم دیگر دارمش پیش

بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ؟            بگفت آهن خورد ور خود بود سنگ

بگفتا گر نیابی سوی او راه؟            بگفت از دور شاید دید در ماه

بگفتا دوری از مه نیست در خور؟            بگفت آشفته از مه دور بهتر

بگفتا گر بخواهد هر چه داری؟            بگفت این از خدا خواهم به زاری

بگفتا گر به سر یابیش خشنود؟            بگفت از گردن این وام افکنم زود

بگفتا دوستیش از طبع بگذار            بگفت از دوستان ناید چنین کار

بگفتا رو صبوری کن در این درد            بگفت از جان صبوری چون توان کرد

بگفت از عشق کارت سخت زار است    بگفت از عاشقی خوش تر چه کار است؟

بگفتا جان مده بس دل که با اوست            بگفتا دشمن اند این هر دو بی دوست

بگفت از دل جدا کن عشق شیرین            بگفتا چون زیم بی جان شیرین

بگفت ار من کنم در وی نگاهی؟            بگفت آفاق را سوزم به آهی

چو عاجز گشت خسرو در جوابش            نیامد بیش پرسیدن صوابش

به یاران گفت کز خاکی و آبی            ندیدم کس بدین حاضر جوابی